این روزها همه دنبال این هستند که مقدار فطریه خودشان را مشخص کنند و به دست کسی برسانند که به خوبی ازش استفاده کند، و هرسال در روز فطر استگاه‌هایی در تمام شهرها و در مساجد و اماکن دیگر هستند که فطریه‌ها را می‌گیرند و همه هم با خوشنودی فطریه خود را تقدیم می‌کنند!

اما چقدر مطمئن هستید که این مبلغی که شما پرداخت کرده‌اید به دست صاحبش می‌رسد در حالی که هزاران دانش‌آموز هرسال بدون دفتر و کتاب و لباس به مدرسه می‌روند، در حالی که هرسال هزار دانش‌آموز در مدرسه‌هایی درس می‌خوانند که کمترین امکانات مدرسه را ندارد، در حالی که هزاران کودک از بیماری‌های گوناگون رنج می‌برند، هزاران کودک در فقر به سر می‌برند و نمی‌توانند داروهای گران قیمت بیماری‌ خود را تعمین کنند، هزاران نفر هنوز زیر خط فقر به سر می‌برند، هزاران روستا بدون امکانات به سر می‌برند، و خیلی چیزهای دیگر !!!

چه خوب است حالا که همه با رضایت تمام و نیت پاک این مبالغ را اهدا می‌کنند به جایی اهدا کنند که بتوانند تأثیر کمک حتی کوچکشان چقدر در روند زندگی یک نفر می‌تواند تغییر ایجاد کند را ببیند، بتواند بازگشت خنده را به لب‌های یک نفر ببیند که خوشحال است که هنوز کسانی هنوز به فکر انها هستند و فراموششان نکردند…..

بی‌آیید هرکس مؤسسه معتبری را که می‌شناسد و مطمئن هست معرفی کند تا امسال شاهد لبخندهای بی‌شماری باشیم که برلب‌های انسان‌های زیادی می‌نشیند، تا شاهد باشیم که با حتی یک هزار تومن زندگی یک نفر چقدر می‌تواند شیرین شود، شاهد باشیم که چند هزارتومن چقدر می‌تواند در روند زندگی یک نفر تأثیر داشته باشد…

من این مؤسسات رو معرفی می‌کنم چرا که بعلت بیماری مادرم بصورت مستقیم با آنها درگیر بوده‌ام و می‌دانم پولی که اهدا می‌شود دقیقاً در جای صحیح خرج می‌شود و دیده‌ام که چه خنده‌های بی‌شماری توسط همین مبالغ نا چیز بر لب‌های استفاده کنندگان از آنها می‌نشیند و دیده‌ام که چه زندگی‌هایی با این مبالغ ناچیز شیرین می‌شود

مؤسسه خیره  بهنام دهش‌پور که توسط بهنام دهش‌‌پور در بیمارستان شهدای تجریش تأسیس شده است که از جمله درمانگاه‌هایی هست که  به صورت کاملاً رایگان به بیماران سرطانی خدمات درمانی ارائه می‌دهد.

مؤسسه خیره محک ( مؤسسه حمایت از کودکان سرطانی ) که آوازه کارهای نیکش در این سال‌ها به گوش همه رسیده است، این مؤسسه با همین کمک‌های مردمی بیمارستانی کاملاً مجهز به تجهیزات روز پزشکی احداث کرده‌است و از جمله مؤسساتی هست که خدمات و کارهای آن فقط جنبه داخلی ندارد و در دنیا هم کارهای زیادی انجام داده است و خدمات به بیماران کودک را کاملاً رایگان ارائه می‌دهد.

بنیاد امور بیماری‌های خاص که آنقدر شناخته شده هست که نیازی به معرفی ندارد، فقط کافیست که به یاد آن جمله‌ای بیفتیم که آن کودک در تلوزیون می‌گفت : هم‌اکنون نیازمند یاری سبزتان هستم .

مؤسسات خیره دیگری هم هستند که من خودم به شخصه از نزدیک با آنها درگیر نبوده‌ام اما اگر شما هم آنها را می‌شناسید معرفی کنید تا لبخندهای بیشتری بر لبان بیشتری بنشیند

حدود سه ماه می‌گذرد از آن روزهایی که با چه امیدها و آرزوهایی دست‌هایمان را بالا گرفتیم و بودن و شدن را فریاد زدیم!
حدود سه ماه می‌گذرد از آن روزها که همه به یکدیگر لبخند می‌زدیم و به هم امید می‌دادیم!

حدود سه ماه می‌گذرد از آن شب‌هایی که بوی تغییرات را در نسیمِ شبانگاهی حس می‌کردیم و با شاخ و برگ دادن به آرزوهایمان می‌خوابیدم!
حدود سه ماه می‌گذرد از آن روزی که از صبح زود همه بیدار بودیم و انتظار می‌کشیدیم!
حدود سه ماه می‌گذرد از آن روزی که تمام شهر زیر قدم‌های سنگین ما لرزید و خواب از سرش پرید!
حدود سه ماه می‌گذرد از آن روزی که همه با هم برای تغییر سرنوشت خودمان دست به دامن محدود‌ترین ابزار اجتماعی شدیم!
حدود سه ماه می‌گذرد از آن شنبه‌!
حدود سه ماه می‌گذرد از آن یک‌شنبه!
حدود سه‌ماه می‌گذرد از آن شنبه‌ها و یک‌شنبه‌ها و دوشنبه‌ها و …

حدود سه ماه می‌گذرد که دیگر هیچکس در خیابان به روی هیچکس نمی‌خندد؛ دیگر هیچکس به هیچکس امید نمی‌دهد! دیگر هیچکس از دیدن هیچکس چشمان‌اش برق نمی‌زند؛ دیگر هیچکس با شنیدن هیچ چیز شوکه نمی‌شود، خوشحال نمی‌شود، غمگین نمی‌شود؛
سه ماه می‌گذرد و تمام شهر را؛ تمام شهر‌ها را رختِ خاموشِ خاموشی گرفته‌است و هیچکس نمی‌جنبد، هیچکس نمی‌تواند بجنبد برای دریدن این رخت‌ِ رخوت‌انگیزِ خاموشی.

حدود سه ماه می‌گذرد که او رفت، که آنها رفتند، که آنها در یک صبح زود با نسیمِ خنکِ سحرگاه سوار بر طیاره‌ای بی‌بازگشت رفتند و وطن را وداعی همیشگی کردند؛
حدود سه ماه می‌گذرد که او رفت؛ که آنها رفتند، که آنها در یک شبِ تاریک در پیچِ کوچه‌ای باریک با صدای جیغِ ترمزِ ماشینی رفتند به سلول‌های خاموشی؛ تاریکی؛
حدود سه ماه می‌گذرد که او رفت، که آنها رفتند، که آنها در یک بعدازظهر نارنجی زیر سوسوی نور غروبی دلگیر با دشنه‌ی تلخِ استبداد در گرده‌هایشان رفتند؛
حدود سه ماه می‌گذرد که او رفت؛ که آنها رفتند؛ که ما رفتیم، رفتیم به کنجِ اتاق‌های خویش، کنجِ افکار خویش، کنج آرزوها و امیدها و رؤیاهای خویش تا دوباره فرصتی بدست آوریم که بپرسیم :

انسان بودن یعنی چی !؟

حدود سه ماه می‌گذرد، دیگر پیاده‌روها مملو از جمعیت نیست، دانشگاه‌ها مملو از نشاط و شادابی نیست، خیابان‌ها مملو از بوق و شلوغی نیست، دیگر هیچکس را با هیچ‌چیز کاری نیست! گردِ مرده انگار که پاشیده‌اند و رفتند و رفتند و رفتند و….

حدود سه‌ ماه می‌گذرد، می‌نویسیم، می‌خوانیم، می‌شنویم، می‌گوییم؛ اما خودمان هم می‌دانیم که ما را در بعدازظهری تاریک به خاموشی سپردند که خاموش شویم؛

اما چه خیالی! چه خیالی! چه باطل خیالی می‌گوید این را که امید مرده است!؟
نه امید نمرده است در دلِ رؤیاهای من، رؤیاهای ما؛ امید نمی‌میرد و این همان است که لرزه به اندام می‌اندازد!
خنده‌مان زخمی، اما چه خنده‌ها می‌کنیم که می‌شکافد جگرهای آتش گرفته از حسرت را!
سکوت می‌کنیم، و چه سکوتی که فریاد می‌زند در گوش‌های کر!
نگاه می‌کنیم، چه نگاه‌های تلخی که می‌تراشد تنه‌ی سختِ سوخته را در شب!

و زندگی می‌کنیم، زندگی می‌کنیم چه سخت! اما چه تلخ می‌کند کامِ آخر را پیش از جرعه‌ی آخر!.

پ.ن : حدود سه ماه می‌گذرد از تمام اتفاقاتی که افتاد، و تمام این مدت ننوشتم، نتوانستم که بنویسم، که باورم نمی‌شد اتفاقات اطراف را، هر لحظه دوست داشتم کسی صدایم بزند و بیدارم کند و بگوید تمام شد، تمام شد؛

همیشه به این اعتقاد داشتم که باید با ابزار اجتماعی اعتراض کرد مبارزه کرد و تغییر ایجاد کرد، اما کمترین و جزئی‌ترین ابزار اجتماعی‌ای هم که در دست داشتیم خفه شد و تمام شد و رفت.
نمی‌دانم یا ما اشتباه می‌کنیم یا درست تحلیل نمی‌کنیم، اما هنوز که هنوز است باورم نمی‌شود آن بدن‌های خونین را با جای سوراخ گلوله‌های داغ که از جلوی من بردند، هنوز نمی‌توانم باور کنم صدای تیرهایی که شلیک شد، هنوز نمی‌توانم باور کنم آن زنجیر‌ها را که فرود می‌آمد بی‌هیچ دردسری بر بدن یک انسان، باورم نمی‌شود چه دید‌م، باورم نمی‌شو چه حس کرده‌ام، باورم نمی‌شود، باورم نمی‌شود؛

اما همه‌ی اینها اتفاق افتاد، همه اینها بود و خواب نبود و من دیدم همه اینها را، اما چه سخت است واقعاً چه سخت است باور کردن اینها و چه سخت بود و سخت است نوشتن تمام این اتفاقات!

بعد از حدود سه ماه که می‌گذرد می‌نویسم، مرور می‌کنم، فکر می‌کنم، و نمی‌فهمم، نمی‌یابم، نمی‌توانم حس کنم هیچ چیز را، فقط تصاویری روشن و واضح از همه‌چیز از جلوی چشم‌هایم می‌گذرد و من نگاه‌شان می‌کنم، نگاه می‌کنم و هیچ نمی‌گویم و حتی نمی‌گریم که انگار گریستن هم تمام شده‌است، انگار اشک هم مرده است.

نمی‌دانم، نمی‌دانم بگویم یا نه؟ اما وطن کجاست؟ وطن چجور است؟ وطن چیست؟ نمی‌دانم، اما شاید دیگر حتی آن یک ذره وطنی هم که بود، آن یک ذره احساسی هم که بود، آن یک ذره دل‌خوشی هم که بود دیگر نیست شد؛ و من نمی‌دانم اسم این بیهوده وطن را چه بگذارم که خوش بی‌آید! این بیهوده خاک که هیچوقت گورستان‌اش نخواستم! این بیهود وطن که وطن نبود برای من، نبود، نبود، نبود…..

حدود سه ماه می‌گذرد و من می‌نویسم…. از چه؟ از کی؟ نمی‌دانم! نمی‌دانم حتی چرا می‌نویسم!

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد “تشکیل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پیمایی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام نباشد، آزاد است” رعایت کنند.

۲) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections

1)and the subsequent events We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people’s legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran’s Constitution which emphasizes “Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam

2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad
consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic
regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask
for a new election

3)Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the
Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we
hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the
government.

A part of the large community of Iranian bloggers
July 26, 2009

این هفته که گذشت انگار یک عمر گذشت، انگار که نمی‌خواست تمام شود….

یک نسخه از آهنگ ای‌میهن رو ضبط کردیم با پویا، شاید نیمی از حس و حالِ این روزهای من باشد.
شعرِ این آهنگ از ابولقاسم لاهوتی هست که قبلاً محمدرضا شجریان هم این آهنگ را خوانده است.
سعی کردیم یک نسخه فولک از این آهنگ رو ضبط کنیم و البته خب خیلی اشکالات هم حتماً دارد، در هر حال این اولین کارِ ضبط شده‌ای هست که پخش می‌کنیم و اینکه از تجهیزات معمولی و در خانه ضبط شده است.

نسخه کیفیت بالا ۱۹۲ حدود ۴ مگابایت :

هاست 4shared
هاست Google

نسخه کیفیت پائین ۱۲۸ حدود ۳ مگابایت :

هاست 4shared
هاست Google

دیروز، دوشنبه هجدهم خرداد یک‌هزار و سیصد و هشتاد و هشت (۱۳۸۸/۳/۱۸)  همایش زنجیره سبز انسانی، در بزرگترین خیابان خاورمیانه، از میدان تجریش تا میدان راه‌آهن.

از ساعت چهار از خانه به سمت تقاطع میرداماد – ولیعصر حرکت کردم، در تمام مسیر احساس میکردم شهر در جنب و جوش است، گویا یک حرکت بزرگ در حال شکل‌گیری بود که هیچ‌کس از کیفیت و کمیت آن خبری نداشت؛ از شبِ قبل به این فکر میکردم اگر تعداد کسانی که به این همایش خواهند آمد کم باشد و نتوانیم تمام مسیر را پُر کنیم چه خواهد شد. از ابتدا که از خانه بیرون آمدم و به خیابان اصلی رسیدم ترافیک نسبتاً روانی دیده میشد و در پیاده‌روها و خیابان‌ها افراد زیادی گروه گروه با نوارهای سبز به دست، پیشانی، عینک و پوسترهای تبلیغاتی میرحسین موسوی به دست، به سمت ستادها یا قرارهای گروهی خود می‌رفتند.

ساعت پنج به میرداماد رسیدم، ستاد میرحسین افراد خودش را مستقر کرده بود و آماده بود، و در تمام خیابان به سادگی میشد فهمید که همه در انتظار انفجار بزرگ هستند، ساعت پنج و نیم آرام آرام مردم آمدند، و ساعت شش دیگر تعداد مردم در تقاطع میرداماد – ولیعصر آنقدر زیاد بود که به‌راحتی نمیشد حدس زد چه تعداد آنجا هستند، همه سبز، همه سبز…. سبزِ سبزِ سبز

کم‌کم فریادها، شعارها، شادی‌ها بلند شد و موجی سبز سرتاسر این خیابان بزرگ را فرا گرفت، از هرکس در هر منطقه از خیابان ولیعصر خبر می‌گرفتم همه می‌گفتند تعداد مردم آنقدر زیاد هست که نمی‌تواند درست حدس چقدر آدم آمده‌اند بیرون، سرتاسر خیابان ولیعصر سبزپوشان بودند، آن هم نه تکه‌تکه و زنجیر کشیده، بلکه آنقدر تعداد زیاد بود که خیابان و پیاده‌رو را هم پر کرده بودند و این صحنه‌ای بود که در تمامِ مسیر دیده میشد، حتی میدان‌ها هم از جمعیت پُر بود، جمعیت تا بالای ساختمان آب‌نمای میدان ونک هم ایستاده بودند، تمام تقاطع‌ها تا چندمتر پُر از افرادی بود که بدنبال جایی خوب برای ایستادن می‌گشتند. نمیشد درست حدس زد چقدر هستند… و همه سبزِ سبزِ سبز

فریادها بلند بود، هیچکس از هیچ چیز نمی‌گذشت، همه آمده بودند بیرون که صدای‌شان را به گوشِ بقیه برسانند، آمده بودند که بزرگترین  « نه » را در تاریخِ بعداز انقلاب به حکومت بگویند و گفتند. گفتند : دروغ ممنوع، گفتند : عوام فریبی ممنوع، گفتند : دیکتاتوری ممنوع.

و این حرکت، حرکتِ توده‌ی مردم بود، از همه‌ی اقشار، از همه‌ی افکار، از همه‌ی سنین…

و این حرکت مهم بود، بسیار مهم، اما چرا؟

فکر میکنم راهپیمایی‌های قبل از این حرکت مانند خیلی از راهپیمایی‌ها و تظاهرات دانشگاهی از یک طرز فکر آرمان‌گرایانه و با سازماندهی خاص و برای اهدافِ خاصی بوده است، مانند آزادیِ بیان، آزادیِ اندیشه، آزادیِ مطبوعات و … که بدلیل خیلی رادیکالی بودن خواسته‌ها از طرفِ توده‌ی مردم مورد حمایت واقعا نمیشد، آن هم به این دلیل که توده‌ی مردم قبل‌از این خواسته‌های رادیکالی به چیزهای دیگری مثل وضعیت زندگی و کار و … فکر میکنند و چون در آن حرکت‌ها چنین درخواست‌هایی را نمی‌دیدند از آنها بصورتِ خاص حمایت نمی‌کردند و اینکه بیشتر آن حرکت‌ها از سوی جنبش‌های دانشجویی و در یک فضای بسیار رادیکالی و بسته سازماندهی میشد که در بیشتر مواقعا حاضر به قبول افکاری خارج از قاعده‌ی افکارِ خود را نداشتند و ندارند و آرمان‌گرایی را می‌گذارند به پای همان خواسته‌های محدود خود که در لحظه با آن درگیر هستند و شکست خیلی از این تجمعات هم به همین دلیل هست که حاضر به قبول افکارِ بیرون از حوزه‌ی فکری خود نیستند.
اما حرکت دیشب یک حرکت توده‌ای بود و تمام مردم از همه اقشار آمده بودند تا بزرگترین خواسته خود که همان دمکراسی باشد را با صدای بلند فریاد بزنند، مردم آمده بودند که خود را ثابت کنند. و این حرکتی بود که نیازی به سازماندهی و شعار سازی نداشت، چرا که خواسته‌ها از پیش تعین شده‌ بودند. و فکر میکنم بیشتر به همین دلیل هم بود که هیچگونه برخورد امنیتی با این حرکت بوجود نیامد چرا که اگر کوچکترین سرکوبی بوجود می‌آمد دیگر با یک عده دانشجو طرف نبودند بلکه با توده‌ی بزرگی از مردن در سرتاسر ایران طرف بودند و حکومت آنقدر فکر داشت که با چنین حرکتی که می‌توانست به آرامی تمام شود برخوردی نکند که به شورشی بزرگ تبدیل شود.

اما با تمام اینها، دیشب همه مردم برای چند ساعت توانستند یک جامعه‌ی لاقل نیمه دمکراسی را تجربه کنند، جامعه‌ای که می‌توان در آن گاهی برای حتی یک دلیل کوچک هم که شده همه با هم یکی بشوند و فریاد « نه » را به زبان بی‌آورند. یه جامعه‌ای که چنین حرکت‌هایی را همیشه با سرانجام خشونت و زد و خورد بین مردم و نیروهای امنیتی دیده بود و اینبار همه با تعجب می‌دیدند که هیچکس به فریاد آنها واکنش امنیتی نشان نمی‌دهد و نیروهای امنیتی فقط شاهد و مراقب امنیت شهر بودند و بس. و تا نیمه شب مردم در تمام خیابان فریاد زدند و این جامعه نیمه دمکراسی را به خوبی تجربه کردند.

پ.ن : دیشب که به خانه رسیدم در توهم این بودم که آیا اینها یک خواب بوده یا واقعاً ما توی خیابان این همه شعار دادیم و هیچکس کاری به کارمان نداشت. و این هیجانِ تجربه‌ی یک جامعه دمکراسی آنقدر بزرگ بود که تا صبح دراز کشیده بودم و به آن فکر میکردم، به اینکه آیا امکان دارد بعداز این انتخابات ما هم بتوانیم آن روی سکه را ببینیم، به اینکه امکان دارد ما هم به سمتِ دمکراسی برویم، به اینکه آیا میشود تمام اینها یک شبه نباشد و ما بتوانیم طعمِ خوبِ یک جامعه‌ی باز را بچشیم. و تا صبح فکر کردم و برای خودم رؤیاپردازی کردم، به فرداها و فرداها رفتم….
و به این فکر کردم که بعداز سا‌ل‌ها تمامِ دنیا صدای مارا شنید، همه‌ی دنیا صدای ما را شنید… و این احساسِ خوبی داشت برای من…

آخر :  آیا کسی جرأت داشت که بگوید :  مردم صدای شما را شنیدم؟

مرتبط :

مجموعه عکس‌های زنجیر سبز / اتحاد از خبرگزاری‌ها و سایت‌ها در فرندفید

این یک حرف تکراری است و شاید زیاد هم خواندنی نباشد، اما لازم دیدم لاقل بعنوان یک عضو کوچک از جامعه‌مجازیِ بزرگِ فارسی زبان یکبار دیگر مطلبی در اینباره بنویسم. قبلاً در این پست « جامعه : قانون یا اجبار؟ » درباره مواضعِ خودم درمقابل تندروی‌های عده‌ی نه‌چندان کم چه در دنیای مجازی چه در جامعه‌ی حقیقی گفته‌ام و این نوشته را بهتر است بگذاریم در ادامه‌ی همان نوشته و آن نوشته را بعنوان یک مقدمه درنظر داشته باشیم برای آنکه بدانیم که من به چگونه مبارزه‌ای اعتقاد دارم و چرا؟

یکم : از زمان داغ شدن تبلیغات انتخاباتی و شعارهای انتخاباتی جوی بوجود آماده است که طرفداران هر طرفِ ماجرا برای پیشی گرفتن از دیگری آمارها و اطلاعاتی را رو می‌کنند که در بعضی از آنها چیزهای وجود دارد که کمی عجیب و بعضی‌ اوقات غیرعقلانی است. و از همه مهمتر طرفداران آقای کروبی که با نسبت دادن مسائلی مانند کشتار تابستان ۶۷ به آقای موسوی که آن زمان نخست وزیر بوده است، که این مسئله را بعنوان پرونده‌ی سیاه آقای موسوی اعلام می‌کنند، که البته دلیلی در این نمی‌بینم که بخواهم درباره این موضوع صحبت کنم چرا که هم من هم شما افرادی را که در این کشتار دست داشته‌اند را می‌دانیم و نیازی نیست دوباره کتاب‌های خوانده شده و اسناد رو شده را مرور کنیم برای پیدا کردن یک یا دو نام دیگر! مسئله در این است که ما هدف‌مان چیست؟ هدف و سیاست آقای کروبی و آقای موسوی چیست؟ آیا شمشیر به‌روی هم کشیدن است؟ شمشیر با هم کشیدن؟ همه‌ی ما هم می‌دانیم که این جنگ و دعوا چیزِ بیهوده‌ایست که فقط شرایط را برای پیشی گرفتن طرفِ مقابل مساعدتر می‌کند، اگرنه همه‌ی ما می‌توانیم تا چهار سالِ آینده بنشینیم و برای هم پرونده رو کنیم و اسناد بی‌آوریم و افشاگری کنیم.

دوم : عده‌ای انتخابات را تحریم کرده‌اند، نظرشان محترم، ( و در پرانتز بگویم که من هم در دوره‌ی قبل و دوره‌های قبلی مجلس هم تحریمی بوده‌ام ) اما آیا تحریم کردن از روی مواضع خاص داشتن است یا فقط برای شنیده‌ها و گفته‌ها است؟
این چندروز کم نشنیدم که خیلی‌ها می‌گویند آقای موسوی هم از همین نظام است، یا آقای کروبی هم با همین‌ها نشست و برخواست دارد، یا گفته‌اند که چه تفاوت می‌کند همه از هم هستند!
بی‌آیید به تاریخ پیشرفت جامعه‌های پیشرفته‌ای مانند آلمان، امریکا، فرانسه، انگلیس نگاه کنیم، آنها از کجا شروع کردند؟ آیا از همان اولِ راه همه‌ی مردم بدنبال رادیکال‌ترین فرد می‌گشتند که سرنوشت را بدست‌اش بدهند؟ آیا آن‌ها از ابتدا همه‌ی کسانی که مانع از پیشرفتِ دمکراسی در کشور‌شان میشد را کشتند و شستند و گذاشتند کنار و یکباره یک کشورِ جدید ساختند؟ آیا از ابتدا در امریکا مردم سیاه‌پوست چنین آزادی و قدرتی داشتند؟ آیا زنان در همه‌جای دنیا از ابتدای ورود به عرصه چنین جایگاه و چنین آزادی‌هایی داشتند؟
بهتر است تند نرویم، بهتر است در چهارچوب‌های موجود و واقع‌بینانه حرکت کنیم. بهتر است در مقطع زمانیِ خودمان کارهایی را انجام بدهیم که برای یک مقطع زمانیِ جلوتر یا عقب‌تر نباشد. ما تجربه‌ی یک انقلاب را داشته‌ایم، ما تجربه‌ی سرگونیِ یک رژیم و جابجایی آن را داشته‌ایم، تجربه‌ی جنگ و کشت و کشتار داخلی را هم تا حدی داشته‌ایم، آیا باز هم نیاز به تجربه داریم؟ ما حتی تجربه‌ی رژیم‌های یک سویه‌ی کمونیستی و سوسیالیستی را هم دور و نزدیک دیده‌ایم، در شوروی و حالا حتی در کوبا، در ونزوئلا و خیلی کشورهای دیگر! به بن‌بست رسیدن حاکمیت یک‌طرفه از یک طرز فکر را بارها و بارها دیده‌ایم و تجربه کرده‌ایم و می‌دانیم که کفه‌ی ترازوی جامعه نباید انباشته باشد فقط از یک تفکر، آزادیِ مطلق درد ما نیست، و بسته بودن فضای جامعه هم درد ما نیست، ما بدنبال یک وضعیتِ متعادل هستیم و می‌دانیم که بدون رسیدن به این تعادل نمی‌توانیم به اون جامعه درخواستی و موردنظر برسیم.

عبور از خاتمی، کروبی، موسوی، و امثال اینها چپ‌گرایی نیست، آرمان‌خواهی نیست، به دمکراسی رسیدن نیست؛ ما هدفمان مشخص است، اما دیدن هدف دلیل بر این نیست که سرمان را بندازیم پائین و پیش برویم، که حتی در این مورد هم تجربه‌ی شکست نیز داشته‌ایم، ما برای رسیدن به هدف یک راه داریم و در این راه باید از مقاطع زمانی مختلف عبور کنیم، باید با زمانِ خودمان پیش برویم، و باز هم می‌گویم رسیدن کشورهایی مانند آلمان و … به دمکراسی یک‌شبه نبوده است، آنها هم از این دوران عبور کرده‌اند که این نیازی به تاریخ خواندن هم ندارد فقط لازم است کمی در اینترنت جستجو کنیم تا کمی مطلع شویم از سختی‌های آنها برای رسیدن به هدف‌شان.

سوم : و در آخر رئیس جمهور آینده چه کارهایی نباد انجام دهد؟

به‌نظرم قبل‌از هرچیز رئیس جمهور آینده‌ نباید باعث شود فرهنگ ضعیف شود، نباید اجازه بدهد که فرهنگ کشور فدای سیاست‌های بین‌اللملی و عقیدتی و سلیقه‌ای بشود. باید فضای فرهنگی کشور را باز بگذارد، برای چاپ کتاب، نشریه، موسیقی، فیلم و در هر زمینه‌ی دیگر فرهنگ را باید رو به جلو هُل بدهد و فضای حاکم برجامعه رو به سمتی بکشاند که فرهنگ یکی ستون‌های اصلی بشود، چرا که من فکر می‌کنم جامعه‌ای که دچار فقر فرهنگی شود دچار فقر فکری، سیاسی، اجتماعی نیز خواهد شد.

فکر می‌کنم رئیس جمهور آیند نباید سلیقه‌های شخصی و حذبی را وارد مسائل کشور بکند، چه در سیاست‌های داخلی چه در روابط بین‌اللملی، باید بتواند فضایی بوجود بی‌آورد که از همه افکار در همه‌ زمینه‌ها استفاده شود تا بهترین شرایط را برای رابطه برقرار کردن در داخل و خارج از کشور ایجاب بشود.

رئیس جمهور آینده نباید پول را بینِ مردم تقسیم کند، رئیس جمهور آینده نباید پول را مستقیم به دربِ خانه مردم ببرد، نباید پول را فال‌فال کند و ببخشد، باید شرایط کاری را به‌گونه‌ای کند که همه‌ی مردم بتوانند از آن استفاده کنند، باید شرایط کاری را باز بگذارد، تقویت کند تا مردم بتوانند برای بدست آوردن نیازشان کار کنند و پول‌شان را از دولت بگیرند.

شما هم در این بازی وبلاگی سهیم باشید و بنویسید رئیس جمهور آینده چه کارهایی را نباید بکند؟

این بازی از اینجا « بلاگ توشت »

« بلاگ نوشت » می‌نوسید  :

آنچه که من انتظار دارم رئیس جمهور دور دهم انجام ندهد، عبارتند از:

1. عوامفریبی به هر نحوی و با هر وسیله ای!
2. برخورد رفتاری یا کلامی زننده با منتقدان!
3. اختصاص هر نوع سردوشی و زیردوشی و ماه و ستاره به دانشجویان و دانشگاهیان!
4. ارائه طرح جهت اختصاص بودجه برای برخورد و نابودسازی وبگاههای اینترنتی منتقد!
5. ارائه طرحهای اقتدارگرایانه از جمله ریاست جمهوری دائمی!
6. عدم توجه به نظرات کارشناسان دولتی و غیردولتی در رابطه با مسائل مختلف مملکت!
7. ایجاد تنشهای سیاسی و غیر سیاسی داخلی و خارجی!
8. دخالت در امورات غیرمربوط از جمله ورزش!
9. اختصاص کمکهای بلاعوض به سایر ممالک، درحالی که ملت مان به آن کمکها نیازمندترند!
10. جلوگیری از تجمعاتی که در چارچوب قانون اساسی هستند!

و کمانگیر می‌گوید :

من از رییس جمهور آینده فقط یک انتظار دارم. نه می خواهم به حقوق اقلیت ها احترام بگذارد، نه می خواهم به قانون اساسی وفادار باشد، نه می خواهم تصمیم های یک شبه نگیرد، و نه حتی می خواهم مدیرانش را بر مبنای تخصص انتخاب کند. رییس جمهور می تواند، اگر من و تو گذاشتیم، یک میلیارد دلار از درآمد کشور را “گم کند”، می تواند ماهی یک بار کابینه اش را خانه تکانی کند، و می تواند اگر دلش خواست دروغ بگوید و زیر حرف خودش بزند. من از رییس جمهور آینده در این زمینه ها انتظاری ندارم.

من از رییس جمهور آینده انتظار دارم دور سرش هاله نبیند. باقی را من و توی شهروند با ابزارهای مدنی راست و ریست می کنیم. رییس جمهوری که پایش روی زمین باشد را می شود به باد انتقاد گرفت. چنین رییس جمهوری منبع مشروعیتش می شود من و تو، و نه کابل فشار قویی که جمجمه اش را به آسمان وصل می کند. من و تو قوی تر از آن هستیم که از پس اشتباه ها، و همینطور سواستفاده های، چنین رییس جمهوری برنیاییم.

دیگران نوشته‌اند :

جمهور: رئیس جمهوری که دوستش ندارم

بامدادی: از رئیس‌جمهور آینده‌ انتظار دارم فقط «یک‌کار» را انجام ندهد

میمو: بازی وبلاگی:رئیس جمهور آینده چه کاری نباید انجام دهد؟

جوزف: رئیس جمهور آینده چه کارهایی نباید انجام دهد؟

Datum of Freedom: رئیس جمهور آینده چه کارهایی نباید انجام دهد؟

Sober: رئیس جمهور آینده چه کارهایی نباید انجام دهد؟

بر  ساحل سلامت: امروزمان از دست رفت، جان جدتان بی خیال دیروز شوید!

مدت ها بود سر و صدای فرندفید را شنیده بودم و همه برایم تعریف می کردند، اما آنقدر کنجکاو نشده بودم که دنبال‌اش بروم و ببینم چی هست، اما توی هیمن مدت کوتاهی که شاید یک ماه و نیمی بشود که عضوی از فرندفید شده‌ام تازه فهمیدم عجب دنیای عجیب و غریب و باحالی هست. از فرندفید خوشم آمد چون همه با هم دارند حرف می زنند و هیچکس هم به هیچکس نمی گوید آرام‌تر و اگر هم بگوید کو گوش شنوا. و از این خوشم آمد که چقدر آدم اینجا کنار هم دارند وقت می گذرانند چقدر حرف، چقدر ایده…..
چند روزی هست که سعی می کردم یک چیزی بنویسم درباره فرندفید اما درمیان کارهای دیگر نوشته‌ی نیمه نوشته شده رها شده بود، تا اینکه امروز در فرندفید بحثی شد که خب ایده‌ای که توی ذهنم بود را کمی اینور و آنور کرد و دوباره گفتم می‌نویسم‌اش، و این شد که این را کامل کردم. خیلی‌ها درباره‌ی فرندفید نوشته‌اند، اما خب من هم بنویسم، چه ایرادی دارد؟ مگر قرار نیست همه حرف‌های خودمان را بنویسیم؟ خب خوب است که بنویسیم و از حرف‌های هم استفاده کنیم.

دنیای مجازی؛
از زمانی که اینترنت پایش به خانه‌ها باز شد و عضوی از اعضای خانواده‌ها شد کم کم تبدیل شد به دنیای مجازی، دنیایی که برای آنکه با دنیای حقیقی اشتباه گرفته نشود به این نام خوانده شد. این دنیای مجازی کم‌کم رشد کرد، بزرگ شد و بزرگ شد و خیلی هم سریع این اتفاقات افتاد.
حالا ما یک دنیا داریم ما تمام ابعادش، یک دنیای وسیع با همه چیز؛ آدم‌ها، خانه‌ها؛ پست خانه‌ها، کافه‌ها و قهوه‌خانه‌ها، سینماها و…
فرض بگیریم که ما آدم‌های این دنیای مجازی همه یک خانه‌ای داریم به نام وبلاگ و پست‌خانه‌هایی داریم به نام ایمیل، کافه‌ها و قهوه‌خانه ها را هم شبکه‌های اجتماعی در نظر بگیرید که گفته گوها کمی خصوصی‌تر است، سینما هم داریم که همان یوتیوب و امثال آن باشد، دانشگاه و مدرسه‌اش هم سایت ویکی و امثال آن باشد و خیلی چیزهای دیگر؛ اما ما همیشه به یک جایی نیاز داشتیم که در آن قدم بزنیم، به غیر از جمع دوستان خودمان دیگران را هم به راحتی ببینیم و گاهی اوقات با آنها حرف بزنیم، در دنیای واقعی ما از سرکار و دانشگاه و سینما که به خانه می‌رویم همیشه از خیابان عبور می‌کنیم و این امکان برای همه وجود دارد که بدون تلاشِ زیادی بتوانند بقیه‌ی افرادِ جامعه را نیز ببینند و کمی دلشان باز بشود، اما در این دنیای مجازی خیابان‌های ما همان مسیرهای انتقال اطلاعاتی هستند که ما دسترسی به آنها نداریم؛ پس کجا دیگران را ببینیم؟ کجا صدای این مردم را بشنویم؟ کجا با یک آدم غریبه گپ بزنیم؟ آیا دوستان هرچند زیاد اطراف ما همیشه کافی هستند برای حرف زدن؟ آیا گاهی احساس نمی کنید دوست دارید با یک شخص دیگر به غیر از اطرافیان‌تان گپ بزنید؟ یا لاقل صدای زنده بودن و زندگی این دنیای بزرگ را بشنوید؟
خب، فرندفید برای همین اینجا هست!

ساختار فرندفید ساختار خیلی تفکیک شده و خصوصی شده نیست، خیلی برچسب گذاری نشده است، از نظر خیلی‌ها بار اطلاعاتی زیادی ندارد، درهم و برهم است، هرکسی حرف خودش را میزند، همه به کار خودشان مشغول هستند، و شما وقتی وارد این فضا می شوید ناچار هستید صدای همه را بشنوید حتی اگر با یک دوست نشسته اید و گپ می زنید صدای دیگران را می شنوید، و این فضا از نظر من درست مانند پارک‌های دنیای واقعی خودمان است، مانند همان زمانی که تنها رفته‌اید پارک تا کمی هوا بخورید ولی آدم‌های زیادی هم آمده‌اند آنجا، بچه ها دارند بازی می کنند، یک عده آنجا شطرنج بازی می کنند، یک عده آنجا بحث علمی می کنند، یک عده بحث سیاسی و شما ناچارید صدای همه را بشنوید، و حتی می توانید با آنها گپ هم بزنید، با آنها دوست بشوید و حتی از همین شنیدن صداها از خبرها با خبر بشوید یا درباره‌ی چیزی که شاید نمی دانستید اطلاعاتی بگیرید، و این یعنی جریانِ زندگیِ یک شهر، جایی که همه دارند جنب و جوش می کنند.
خیلی از کاربرها بدنبال یک فضای شاید زیادی تخصصی و تقسیم‌بندی شده به فرندفید آمدند اما بعداز آنکه دیدند چقدر شلوغ است کمی توی ذوق‌شان خورد، اما بی‌آیید با این نگاه به فرندفید نگاه کنیم؛ ما همیشه به یک محیط شلوغ و باروحیه نیاز داریم که معنای زندگی و زنده بودن را مزه‌مزه کنیم، ما نیاز داریم که در شلوغی باشیم تا اجتماع را ببینیم و درک کنیم، حالا فرندفید این پارک را درست کرده است تا ما در یک اجتماع بزرگ با هم سهیم باشیم و یکدیگر را ببینیم و با هم گپ بزنیم و گاهی بحث‌های مفید داشته باشیم؛ تا بتوانیم غریبه‌ها را هم ببینیم و بشنویم.

فرندفید محل انتقال اطلاعات است!
فرندفید یک پارک است، درست! اما چه سود؟

ما پیش از این نوشته‌هایمان را با فید به اشتراک می‌گذاشتیم، و نوشته‌هایی را هم که دوست داشتیم همینطور؛ و همینطور دوستانمان، اما دوستان ما چندنفر هستند؟ صدنفر؟ خب، چندصد نفر در فرندفید عضو هستند؟ شما وقتی وارد فرندفید می شوید ناچارید نوشته ها و اطلاعاتی را که دیگران به اشتراک می گذارند را ببینید، آیا این حجم وسیعی از اطلاعات نیست که جابجا می شود؟ آیا همه ی‌ما همه این اطلاعات را از قبل می‌دانستیم؟ آیا می‌توانستیم نوشته‌های ادبی یک فردی را که حتی اسمش را هم نمی‌دانیم قبل از این بخوانیم؟ پس این نیمی از آن حجم اطلاعاتی هست که خیلی ها منکر آن می‌شوند. این اندازه اطلاعات با همه نوع سلیقه و گوناگونی را به راحتی نمی توان هرجای این دنیای مجازی بدست آورد.
فرندفید کار راه‌انداز هم هست! شما یک سؤالی دارید درباره‌ی کامپیوتر، اینترنت، شبکه، موبایل یا هرچیزی؛ کافی هست که یک فید بنویسید تا همه‌ی کسانی که دراین‌باره اطلاعاتی دارند در اختیار شما بگذارند. حتی فکرکنید شما می خواهید درباره ی چیزی نظرسنجی کنید؟ در دنیای واقعی هم به پارک‌ها خیابان‌ها میروند، کافی هست باز هم یک فید بدهید تا همه نظرشان را بگویند.
حتی شما می‌توانید اطلاعات خودتان را راحت‌تر با مردم این دنیای مجازی به اشتراک بگذارید و اینجوری بینندگانی از تمام سلیقه‌ها را بدست خواهید آورد تا بتوانید از نظرات همه‌ی آنها استفاده کنید. یا بینندگان خاص بیشتری پیدا کنید.

اما چرا می گویم فرندفید همینطور که هست خوب است؟
خب، همانطور که شما نمی توانید به تمام مردمی که می‌آیند به یک پارک بگویید درباره‌ی چی صحبت کنند یا آهسته و یا آرام تر صحبت و یا بازی کنند اینجا هم نمی توانید، اما شما می توانید در همین محیط شلوغ  به راحتی با جمعی از دوستان‌تان یا کسانی که با آنها درباره مسائلی هم عقیده هستید صحبت کنید و کاری به دیگران نداشته باشید؛ و درضمن به نظر من شما از یک محیط سرحال و سرزنده نیز استفاده کرده‌اید تا کمی حال و هوای‌تان هم عوض شود.

فرندفید شلوغ است، درهم و برهم است، خودمختار است، گاهی اوقات توپ بچه ها می زند قوری چایی را چپ می کند، همه به فکر بازیگوشی هستند، اما اینها همه علائم زندگی هستند، اینها علائم پویایی و شادابی هست، هرچند زیر همین پوشش شادی‌های زودگذر چیزهای دیگری هم هست، اما لاقل برای مدت کوتاهی حال و هوای ما را عوض می‌کند، کمی از فکرهای بیهوده دورمان میکند و می‌تواند انرژی مثبتی باشد برای کار و زندگی. گاهی می تواند ایده‌ی جدیدی را به ذهن‌مان نزدیک کند؛ و از همه مهم‌تر می تواند دوستان زیادی را برای ما پیدا کند که در دنیای واقعی هم وقت پیدا کردن این همه دوست را نداریم.
بی‌آیید فرندفید را همینطور که هست قبول کنیم، خط قرمزی نکشیم دور خودمان و دوربقیه که این مسخره بازی‌ها دیگر از حد گذشته است، ما در این دنیای شلوغ و درهم و برهم واقعی که وقت رفتن به یک پارک را هم نداریم خیلی وقت‌ها نیاز داریم که با دیگران ارتباط برقرار کنیم و سر و صدای آنها را بشنویم و گاهی هم قاطی بازی شویم و پایمان را بزنیم به توپ بچه ها.

برنامه‌های کدباز ( اوپن‌سورس ) به‌دلیل قابلیت تغییر و تحول بوسیله‌ کاربران عمدتاً برنامه‌های راحتی برای کاربران هستند و به‌علت پیچیده نبودن ساختارشان کاربرهای مبتدی هم به راحتی می‌توانند از آنها استفاده کنند و از تمامی قابلیت‌های آنها استفاده کنند و همینطور حفره‌های امنیتی و معایب آنها نیز سریعاً توسط کاربران رفع می‌شوند و برای بقیه به اشتراک گذاشته می‌شود.
یکی از برنامه‌ها که می‌خواهم الآن معرفی کنم که این روزها هم کاربرد فراوان دارد و خواهد داشت برنامه Jap/JonDo هست.
این برنامه یک برنامه پروکسی هست که برای تمامی کاربرها و سیستم‌عامل‌ها تهیه شده و به راحتی و با حجم بسیار پائین در دسترس هست؛ فقط کافیست به سایت آن مراجعه کنید و روی دانلود کلیک کنید. تنظیمات بسیار ساده‌ای داره و چند سرور رایگان و چندین سرور پولی داره که در مقابل برنامه‌های مشابه که خودم امتحان کرده‌ام از سرعت بالایی برخوردار هست و به علت داشتن سرورهای متعدد مشکل بیرون افتاده شدن از سرور هم وجود ندارد ( لاقل برای من که مدت‌هاست از آن استفاده می‌کنم پیش نیامده است ).

JAP/JonDo

قدم اول : به سایت Jap/JonDo بروید و نسخه مربوط به سیستم‌عامل خودتان را دانلود کنید.

قدم دوم (کاربران لینوکس ) : نسخه مربوط به لینوکس با جاوا اجرا میشود، در نتیجه باید قبل‌از هرکاری یک برنامه جاوا مانند Sun Java Runtime را از مخازن خود دانلود و نصب کنید.
سپس فایلی را که از سایت دریافت کردید از حالت فشرده خارج کنید.
به داخل پوشه بروید و روی فایل Jap.jar کلیک راست کنید و به Properties بروید.
در قست Open With گزینه Sun Java Runtime را تیک بزنید. (اگر برنامه Java runtime دیگری دارید آنرا تیک بزنید )
تأیید کنید و حالا با دوتا کلیک برنامه را باز کنید.
بعداز باز شدن پنجره صفحه تنظیمات باز می‌شود به این‌صورت عمل کنید :

اولی را NEXT کنید و بعدی که مشخصات پورت و آی‌پی می‌باشد

صفحه بعد NEXT کنید

سپس در مرحله سوم و چهارم گزینه اخری را انتخاب کنید

سپس دوباره NEXT بزنید

و در بخش اخر FINISH کنید

این تنظیمات ذخیره می‌شود و همیشه از همین تنظیمات استفاده می‌شود.

حالا در فایرفاکس بروید به منوی Edit و سپس  Perfrense  و در پنجره باز شده روی Advanced کلیک کنید و سپس روی Network بروید و بعدشSetting را کلیک کنید
Manual proxy configuration رو انتخاب کنید و مانند زیر تنظیم کنید

IP address   127.0.0.1 /    Port    4001

و حالا تیک Use this proxy server for all protocols را بگذارید و Ok کنید و بعد close کنید

البته می‌توانید همین تظیمات را یافزونه FoxyProxy در فایر‌فاکس هم تنظیم کنید.

قدم دوم ( کابران ویندوز ) : فایل exe را اجرا کنید، برنامه شروع به نصب شدن می‌شود، در پنجره‌ی Select Install Type گزینه اول ( Integration in windows start menu ) را انتخاب کنید و برنامه را نصب کنید.
بعداز نصب، برنامه را اجرا کنید زبان را انتخاب کنید و در صفحه بعد حالت نمایش برنامه را گزینه‌ی دوم انتخاب کنید و Next را بزنید. بعداز آن برنامه بسته می‌شود و دوباره باز می‌شود.بعداز باز شدن مجدد برنامه صفحه تنظیمات می‌آید. صفحه اول زبان و صفحه دوم بازهم حالت نمایش است که قبلاً تنظیم شده‌اند و نیازی به تغییر نیست Next را بزنید و از صفحه سوم به بعد مانند زیر تنظیم کنید :

صفحه سوم Next را بزنید.

در صفحه چهار و پنج گزینه آخر را انتخاب کنید و Next را بزنید.

در آخر Finish را بزنید.

برنامه تنظیم شد.

اگر از فایرفاکس استفاده می‌کنید مانند دستورالعمل کاربران لینوکس برای فایرفاکس استفاده کنید.
اگر از اینترنت اکسپلورر استفاده می‌کنید به Internet Option بروید، به Connections بروید. در قسمت Local Area Network روی LAN Settings کلیک کنید. در پنجره جدید بر روی Use Proxy for your LAN را تیک بزنید و مانند زیر وارد کنید :

Address : 127.0.0.1   /    Port : 4001

O.K کنید. دوباره O.K کنید.

حالا می‌توانید لذت ببرید از اینترنت باز و آزاد.

همچنین شما می‌توانید این برنامه را برروی فلش‌مموری خود نصب کنید و همیشه همراه داشته باشید. برای این‌کار  در نسخه‌های لینوکس نیازی به هیچ عملیات خاصی نیست فقط دستگاه موردنظر باید Java Runtime را داشته باشد و اما برای ویندوز تمامی مراحل مانند قبل است فقط در هنگام نصب در صفحه Select Install Type گزینه JonDo+Portable  را انتخاب کنید و آدرس پوشه نصب را برروی پوشه دلخواه در مموری‌فلش خود تنظیم کنید. شما با این روش می‌توانید در هر میحط و مکان و زمانی بدون محدودیت به اینترنت دسترسی داشته باشید.
و اینکه FoxuyProxy چیست؟ FpxyProxy یک افزونه برای فایر‌فاکس هست که جانشین تنظیمات پروکسی در فایر‌فاکس است، و به این‌صورت کار می‌کند که شما با انتخاب سایت‌های مورد نظر خودتان که می‌خواهید برای ورود به آنها از پروکسی استفاده کنید را در آن مشخص می‌کنید و این افزونه بصورت خودکار هنگام ورود به این آدرس‌ها پروکسی را روی فایر‌فاکس فعال می‌کند و نیازی نیست که شما هرلحظه به تنظیمات فایر‌فاکس بروید و پروکسی را فعال یا غیرفعال کنید. همچنین شما با تنظیم کلیدواژه‌های خاصی می‌توانید به این افزونه بگویید که در زمانی که این کلمات را در یک صفحه مشاهده کرد به‌صورت خودکار آدرس را به‌لیست خود اضافه کند و همچنین امکان استفاده Tor را نیز دارد. اگر خواستید از FoxyProxy استفاده کنید می‌توانید به راهنمایی پدرام در اوبنتو‌بلاگ بخش نخست /  بخش دوم نگاهی بی‌اندازد
این برنامه برروی ویستا هم تست شده و کاملاً خوب کار می‌کند.

با تشکر از انجمن‌های فارسی اوبونتو برای راهنمای تنظیمات در اوبونتو

کاربردهای فیلتر زیاد است؛ در ماشین فیلتر هوا داریم و فیلتر روغن که گرد و خاک و کثافت را فیلتر می‌کند؛ فیلتر سیگار داریم که کمی از دود خالص را می‌گیرد که کمتر برای سلامتی ضرر داشته باشد؛ در دستگاه‌های تصفیه آب و غیره هم داریم؛ البته همینجوری هم که از اسمش پیداست برای صاف کردن یا خالص کردن یک چیز استفاده می‌شود.
از وقتی هم که اینترنت توی دنیا جای پایش را محکم کرد چیزی هم آمد به اسم فیلتر و فیلترینگ که تا آن موقع کسی ازش چیزی نشنیده بود. عده‌ای هم شدند عمو فیلتر باف یا همان فیلترکن خودمان. اول کارشان سخت بود، باید سایت‌های بد و خوب رو پیدا می‌کردند بعداً فیلتر می‌کردند اما کم‌کم آنها هم پیشرفت کردند، آمدند کلمات سیاه گذاشتند و گفتند اینها از این به بعد برای دنیای مجازی و حقیقی مضر است و ما هم فیلترشان می‌کنیم که حالشان را بگیریم! خلاصه کافیه که این کلمات رو استفاده کنید تا دمار از روزگارتان در بی‌آید… تازگی‌ها هم گویا پیشرفت‌های دیگری کردند و کارهای ژانگولر جدیدی از خودشان درمی‌آورند که ما درک نمی‌کنیم!

حالا این وسط کیا سود کردند؟
اول : اونایی که سیستم‌های فیلترینگ رو می‌فروشن!
دوم : اونایی که ضدفیلترینگ رو می‌فروشن!

کی ضرر کرد؟ خوب اونی که فیلتر میکنه! وا تعدادی از ما! البته خب الآن اونقد پروکسی و برنامه‌های رایگان هست که وارد شدن به یک سایت فیلتر شده هم چندان سخت نیست!  این مثلاْ یکی از این برنامه‌های خوب و مجانی هست ، کافیه دانلودش کنی و اجراش کنی، اگر ADSL هم داشته باشی که اصلاً احساسِ افت سرعت نخواهی داشت.

خب، حالا عمو فیلترباف تو نظرت چیه؟ تو بی‌کاری؟ بیماری؟ پولداری؟ داستانت چیه که میای فیلتر می‌بافی می‌ندازی رو شبکه؟ اونی که باید رَد بشه، میشه. تازه این همه هم وسیله‌ی مسخره کردن خودت رو درست می‌کنی! چرا این کار رو می‌کنی؟ یا شاید هم تو باغ نیستی اصلاً؟! این همه سایت فیلتر شده، بنظرت از بازدید کننده‌هاشون کم شده؟ بنظرت تغییر عقیده دادن؟ یا برعکس؟ یک عده‌‌ی دیگه هم برضد خودت کردی؟ الآن بچه به باباش میگه بیا آنتی فیلتر آوردم باباش میگه « آفرین مهندس»! تازه این همه کارت‌های VPN اومده تو بازار، انواع و اقسام! حالا بنظر تو با این همهVPN کی میره تو فیلتر؟ فقط اومدی اسبابِ دردسر برای خودت درست کردی. نمیشه که تا یه مسئله‌ای پیش میاد زود صورت مسئله رو پاک کنی، این از علامت‌های آدمای ضعیف هست، تو هرچی یه قدم بری عقب یه سایت دیگه رو فیلتر کنی ما یه چیز جدیدتر پیدا می‌کنیم. بالاخره ما از این فیلتر رد میشیم، چه یخوای چه نخوای.

کمانگیر می‌گوید : تو من را فیلتر می کنی، و تو سایت سکسی را فیلتر می کنی. این یعنی نه فقط دهان من را می خواهی ببندی، بلکه می اندازیم توی بند کنار ِ “عکس ِ خصوصی جیگر” منتشر کننده ها. این یعنی تو من را دوبرابر آزار می دهی. بعد چه می شود؟ بعد من می روم و روش پیدا می کنم که فیلتر تو را از کار بیاندازم. و می اندازم. می دانی که می اندازم. اما این کار یک ایراد ِ بزرگ دارد. این یعنی من به همان خلق الله که تو خودت را مسوول هدایتشان به بهشت کرده ای، یاد می دهم چطور سایت سکسی هم ببینند. تو با فیلتر کردن ِ من، به من انگیزه می دهی برای اینکه با تو بجنگم. در این جنگ چیزی که من و تو هر دو بهش اعتقاد داریم زیر سوال می رود

تو این دنیای بزرگ مجازی ما دیگه مشترک موردنظر شما نیستیم، ما مشترکِ یک اجتماعِ بزرگ هستیم که یک نفر نمی‌تونه برای ما مشخص کنه که کجا بریم و کجا نریم…. اینجا دیگه برای ماست، این همه فیلتر و میلتر و این چیزا هم توی این چندین سال هیچ فایده‌ای نداشته…

حالا از ما گفتن بود…. خوش بگذره!

شب؛
از پشتِ پنجره
سر می‌جنباند
هوهو می‌کشد
چَشم می‌گرداند
دید می‌زند مرا

مهتاب؛
با دهانی بسته
فریادی فروخورده
نگاهی تنها مانده
روی می‌گرداند
چشم می‌پوشاند

در باغ؛
در باغچه‌یِ نومید
زمستان خفته
اما باهار نمی‌آید باز
اما باهار نمی‌جنبد باز

باد
می‌گردد
حِی می‌کند
لاس می‌زند با بید
دست می‌کشد بر خاک
فریاد می‌زند در گوش مهتاب

اما باهار باز نمی‌آید
اما باهارِ خسته، باز نمی‌آید

- بابک، ۲۸ اسفند ۱۳۸۷ -

این بادهای تُند روزهای آخرِ اسفند باز هم یادم می‌آورد که یک سالِ دیگر گذشته است، می‌گوید باهار در راه است. یادم می‌آورد خانه‌ها شسته‌سست، دل‌ها رُفته‌ست؛ تا دو سه روزِ دیگر باهار می‌آید. اما دلِ خوش سیری چند؟
این ابرهای سفید دَرهم و برهَم توی این آسمون آبی، باز هم این حِسِ از دست دادنِ وقتی دیگر را می‌آورد با خود، و این جوانه‌های کوچکِ سبز شده بین سنگ فرش‌ها، گوشه‌های جدول خیابان‌ها، لابلای پل‌ها، اینجا گوشه‌ی باغچه، باز هم حرفی می‌خواهند بزنند و من نمی‌فهمم چه می‌خواهند بگویند.

آری باز هم باهار می‌آید و یک سال دیگر تمام می‌شود و یک سالِ دیگر شروع می‌شود…

با آرزو‌ها خوب، آرزوی سلامتی، موفقیت، شادی، سرافرازی برای همه دوستان؛

سال نو مبارک

پ.ن: فردا صبح مثلِ هرسال می‌رویم سری به دیارمان بزنیم ( منظور همان دهاتمان است )، سال تحویل را نیستم، و باز هم مثلِ هرسال این پست یک روز زودتر فرستاده می‌شود

پ.ن: امسال به بیشتری‌ها ایمیل زدم، اگر کسی را فراموش کردم ببخشید.

پ.ن: احساس می‌کنم با این شعر کمی سخت به استقبالِ باهار می‌رویم، اما این حسِ حالِ حاضرِ من‌است!

پ.ن: باز هم سالِ نو مبارک، همراه با بهترین آرزوها