تاريخ

کتاب‌های تاريخ، هميشه نياز به شخصيت‌های بزرگ و کوچک و تأثيرگذار هستند؛ شخصيت‌هايی که يک چيزی را تغيير می‌دهند، شخصيت‌هايی که برچيزهای اطرافشان تأثير می‌گذارند.

و اين شخصيت‌ها و تأثيراتی که می‌گذارند فقط برای چرنديات همين کتاب‌های تاريخ دوران مدرسه و يا ساعات بی‌کاری است، و بعداز يک الی دو نسل به‌کل از اعتبار می‌روند و يا راهی زيرزمين‌‌های نمور می‌شوند يا به زباله‌دان و يا آتش و کارخانه‌های بازيافت زباله می‌شوند و در حالتی که خيلی خوش‌شانس باشند در گوشه‌ای خاک می‌خورند و منتظر می‌مانند کسی بی‌آيد و عکس‌های دورانِ اجداد‌اش را در آن نگاه کند!
درست مانند شخصيت‌های داخل‌اش که روزی به زباله‌دان‌های تاريخ‌‌ها و سرنوشت‌های ملت‌ها فرو می‌افتند و يا در خوشبينانه‌ترين حالت در تنهائی با مرگی سخت دست و پنجه‌نرم می‌کنند.

اين سرانجام و سرنوشت تمام اين شخصيت‌هاست. چه آن‌ها که رفتند و چه آن‌ها که آمدند و چه‌ آن‌ها هستند.
همه‌ فکر می‌کردند که جاودانگی را با تغيير دادن اطرافشان و يا با بزرگ پنداشتن خودشان به‌دست می‌آورند. اما فقط هنگامی‌که در تنهائی در کنج‌خانه‌ای يا هنگام تلاش کردن برای رسيدن به قوطی قرص‌های زيرزبانی و يا زير دستگاه‌های مرده زنده‌نگهدار بيمارستانی واقعيت دردناک زندگیِ پوچشان را فهميدند.

پ.ن : يادش بخير معلمِ تاريخ‌مان! با چه تلاشی سعی می‌کرد دورغ‌های کتابی را به‌خورد ما بدهد که حتی خودش به حقيقتِ آن‌ها شک داشت!

تاريخ مصرف

هر چيزی تاريخ مصرف دارد، هرکسی و هرچيزی؛

وقتی تاريخ مصرف‌ات تمام شد، بهتر است خودت راه‌ات را بکشی و بروی و يک گوشه بی‌سر و صدا زندگی‌ات را ادامه بدهی، و هيچ‌کاری به حرف‌ها و حديث‌های ديگران نداشته باشی؛

حتی من و تو هم تاريخ مصرف داريم؛ باور کن دوستِ من!

وقتی تاريخ مصرفِ ما هم تمام شود به يک‌روشی؛ همينطوری الکی و ناگهانی ناپديد می‌شويم!

اين آنقدر ساده است که فکر کنم فهميدن‌اش سخت نباشد.

پ.ن : سخت نگير، اطراف را نگاه کن؛ فکر نمی‌خواهد!