و خدا آفریده شد

آنگاه که شاه
لولید در بستر مرگِ خویش
کسی آمد
با قبای سرد و سیاهی بر تن

دستی بر ریش سفید‌اش کشید و گفت؛
ما آمدیم!

و خدا آفریده شد

This entry was posted on می 12, 2008 at 11:18 ب.ظ and is filed under دنيا از نگاه من and شعرهای من. Tagged: , . You can feed this entry. You can leave a response, or trackback from your own site.

One Response

  1. وب خوبی دارین دوست عزیزم

    موفق باشی

    مهدی - می 13, 2008 at 12:46 ق.ظ

Leave a Reply

« يک روز و چند تصوير
و ما، خالی؛ ايستاده‌ايم »