زمانی که، حوزه عمومی، به عرصه ترک تازی سپاهيانِ مدعی مهرورزی بدل شده است و زنان و مردان ايرانی در عرصه خصوصی قرنطينه می شوند. جرمِ امير، حضور در عرصه عمومی است.

زمانی که، نيمی از انسانيت، به بهانه زن بودن، مسکوت می ماند. جرمِ امير، سخن گفتن درباره زن است. جرمِ امير، سخن گفتن از انسانيت است.

زمانی که، دولت – مردانِ تماميت خواه، نه تنها بر صدای اعتراضِ زنان نهيب مي زنند؛ بلکه تابِ تحمل سرپيچی مردانی آزاديخواه و برابری طلب را نيز ندارند. جرمِ امير، خارج شدن از پادگان مردسالاری است. جرمِ امير، آزادي خواهی و برابری طلبی است.

زمانی که، سياهپوشانِ افتراء و زندان و خشونت و شکنجه، از دور ترين نورها مي هراسند. جرمِ امير، روشن کردن چراغی بر سياهی است.

اینک ما در کنار امیر یعقوبعلی ایستاده ایم و هم صدا با او فریاد می زنیم: آزادی، برابری، انسانیت و روشنایی. ما درست به اندازه امیر مجرمیم.

امير يعقوبعلي را آزاد کنيد!